Bokmelding: Boktyven (Markus Zusak)

Eg har rolige dagar for tida. Det er ganske fantastisk, ikkje minst fordi eg får tid til å lese mykje. Målet mitt for 2009 er å lese i gjennomsnitt minst ei bok i månaden. Eg ligg veldig godt an så langt, synest eg. (Lista til høgre her blir forresten oppdatert etterkvart som eg les nye bøker, til allmenn glede og inspirasjon (forhåpentligvis, elles er uansett det godt å få tilfredsstilt eksponeringstrangen litt ekstra, som om ikkje ein blogg i seg sjølv var nok).)

Eg har nettopp fullført Boktyven av Markus Zusak. Handlinga finn stad i Tyskland under 2. verdskrig. Boktjuv og hovudperson er Liesel, ei ung jente som har hamna i fosterheim. Handlinga spinn rundt hennar univers. Vi blir kjent med nabolaget, kameraten Rudy, fosterforeldra, og jøden Max som familien skjuler i kjellaren. Og det er Døden sjølv som er forteljar.

Boka har nærast blitt lovprist av mange bokmeldarar, ikkje minst på grunn av dette fikse forteljargrepet. Men det er nettopp her det går litt skeis for meg. Frå første stund synest eg Døden er ein ganske skuffande og flåsete forteljar, og språket blir slitsomt og masete. Heldigvis opplevde eg det som mest irriterande i starten, så etterkvart gjekk det likevel greit å lese boka. Og ho er i grunnen verdt å lese. Historia er fengande nok, og sjølv om eg (og mange med meg) har lese mykje litteratur med handling frå krigen, får eg ikkje umiddelbart kjensla av å ha lese akkurat dette før, sjølv om det kanskje ikkje er heilt revolusjonerande heller.

Boka er full av frampeik, og lesaren er fullstendig klar over handlinga og korleis historia sluttar lenge før ein har lese så langt. Likevel greier forfattaren (trass i Døden, som altså etter mi meining er litt for mykje til stades i heile boka) fint å halde på merksemda, og eg må innrømme at eg vart så riven med at eg vart liggande vaken for å lese dei siste hundre sidene ferdige i fleire timar etter normal leggetid på ein kvardag. Det er ikkje så ofte det skjer meg no for tida.

Mange er altså ikkje einige i min kritikk, så det er berre å gi boka (og Døden) ein sjanse. Den er uansett verdt å lese.

(I dag har eg vore på biblioteket for første gang på månadsvis. Det skal eg begynne med litt oftare. Kanskje det kjem fleire bokmeldingar om ikkje så lenge...)