Eg les og les, med varierande fart og intensitet. I juleferien gjekk det unna ein heil del, no går det litt saktare, men her er tre gode bøker eg har lese i løpet av den siste månaden:
Menneskehavn (John Ajvide Lindquist)
Eg har skrive om Lindquist
før. Denne gongen handlar det ikkje om vampyrar, men om havet og kreftene som finst der. Og den svenske
skjærgården (morsomt frå Grotesco) framstår ikkje verken idyllisk eller kjedeleg her. Lindquist greier framleis kunstsykket å skremme meg, og samtidig få meg til å like å bli det eg les.
Av og til tek eg meg i å tenke at Lindquist trekk heile greia akkurat litt langt, men så kjem det stort sett alltid eit kapittel der han skriv noko fullstendig kvardagsleg og truverdig, sånn at at eg gløymer kva eg tenkte rett før.
Eg likte kanskje vampyrboka hakket betre, men det var kanskje fordi eg absolutt ikkje var førebudd på kva som venta meg. Denne gongen var forventningane nokså høge, og Lindquist er faktisk ikkje langt unna å innfri kvar einaste ei. Og dét er ikkje verst.
Hässelby (Johan Harstad)
Eg likte den forrige boka til Harstad også, og
Hässelby har eg sett fram til å lese lenge. Dette er altså boka om den vaksne Albert Åberg. Og om Lindquist innfrir, så gjer ikkje Harstad det i mindre grad. Denne boka hadde eg rett og slett problem med å legge frå meg. Heller ikkje dette er ei spesielt lystig bok, men alt kan då ikkje berre vere kos heller. Verdas undergang? Gjerne for meg, viss eg får undergangen presentert med Harstad si litterære stemme (uff, så svulstig. Men han skriv veldig godt!). Sjølv om eg gjerne skulle sett både Albert, Milla og Viktor, for ikkje å snakke om sjølvaste pappaen til Albert, møte blidare skjebner. Det får heller gå. Denne anbefaler eg!
Kollektivt selvmord (Arto Paasilinna)
Det er ikkje spesielt ofte eg les finsk litteratur. Faktisk kan eg nesten ikkje hugse å ha lest ei einaste finsk bok før, dersom ein ser bort frå Mummibøkene (ein bør jo forresten slett ikkje sjå bort frå dei, det er strålande bøker). (Sidan eg er så godt i gang med å referere til mine yndlingssvenskar i Grotesco, så værsågod,
her er litt om finske intellektuelle.) Og kven skulle trudd at det var så moro å lese om sjølvmordskandidatar i fleng? Eg mora meg, det viste seg at denne Paasilinna var akkurat så tørrvittig som eg likar det. Av desse tre bøkene var denne merkeleg nok den artigaste, sjølv om humoren utan tvil er kolsvart.
Så no veit du kva du har å gjere. Eg veit at eg skal lese litt meir, du skal ikkje sjå bort frå fleire bokmeldingar her i nær framtid. Eg trur eg til og med skal melde noko så eksotisk som ein teikneserie etter kvart. Følg med.
