Folkeopplysning

Svineinfluensa eller ikkje, aldri så gale at det ikkje er godt for noko. I desse tider kan det passe bra å minne om at det ikkje finst noko som heiter "forhåndsregler". Uansett kva for eksempel Dagbladet og Aftenposten seier. Det er forholdsreglar ein skal ta, dersom ein er av den engstelege sorten. Hugs på det til neste gang vi får ein epidemi.

(Og det er god grunn til å vere skeptisk til gratis internettordbøker...)

(Og eg blir meir og meir sikker på at Kvinneguiden er eigd av Google. Eller kanskje omvendt.)

Influensa og anna svineri (eller Haredi Government Minister Gone Wild)

Det er for tida to moglege tilfelle av svineinfluensa i Israel. Og eg tenkte med meg sjølv at dette er jo litt ironisk, og nokon er jo berre nødt til å henge seg opp i terminologien her... Og ganske riktig, før dagen var omme konstaterte fungerande helseminister Litzman, som forøvrig er ultraortodoks, at namnet "Swine Flu" rett og slett er for kraftig kost her til lands. I Israel har ein ikkje svineinfluensa. Her har ein Mexico-influensa.

Utspelet fekk (heldigvis) ikkje stå uimotsagt. Benjamin L. Hartman skriv:

Litzman was quick to point out that the authorities are on top of things and are prepared to handle any cases of swine flu, even though the authorities in question are currently being managed by a man who just tried to rename swine flu so that Jews in the State of Israel will not be forced to utter a reference to pork.

While this may seem to be just the semi-weekly "Haredi government minister gone wild" comment that makes for great office banter, the truth is that it's just one more in a series of state-sanctioned declarations by a government official that serves only to further humiliate Israel in the eyes of the world.

Som tittelen på kommentaren (Making swine flu kosher: A symptom of the disease of Israeli politics ) antydar, går Hartman også litt grundigare til verks, og skriv litt om problema ein skapar seg ved å la ultraortodokse jødar fylle postar som dette i regjeringa. Er det til dømes problematisk at departemantet som har ansvar for gynekologi, blir leia av ein mann som ikkje kan ta ordet "vagina" i sin munn?

Hartman avsluttar slik:

It lessens our ability to see ourselves beholden to a political culture superior to that of our neighbors in the region, giving us more and more in common with those further to the east who banned kite flying, the playing of music, and whistling. On the other hand, that may be the upside of such humiliating comments as those of Litzman, they may actually serve to make us feel like we belong in the Middle East.

Og eg ristar stille på hovudet og veit ikkje om eg skal le eller grine.

Franz Kafka International Airport

Eg har mange gongar klaga min naud over den stusselege flyplassen i Praha, der eg har tilbrakt mange einsomme timar (og etterkvart også nokre timar saman med andre, noko som definitivt løftar heilskapsinntrykket litt). Men greit, eg innser at det kunne vore verre. Dette var faktisk veldig morsomt, og eg har ikkje eingong lest noko av Kafka.

For meir flyplassmoro kan du til dømes ta turen til tidlegare innlegg i den for tida sovande bloggen Ufødd Gud.

Høgdepunkt 2: Nablus

Dagen etter at vi var i Hebron, heiv vi oss rundt og drog på tur til Nablus, nord på Vestbredden. Eg hadde aldri vore i Nablus før, så eg syns det var stor stas, sjølv om enkelte andre i turgruppa kanskje kunne vore hakket meir oppegåande (det er ikkje mine familiemedlem det er snakk om, men nokre tyske damer kan godt føle seg trefte...).

Nablus er kjent som ein av dei mest urolege byane på Vestbredden, med ei motstandsrørsle som er veldig aktiv. Den første staden vi reiste til, var Balata flyktningleir. Her bur det heilt vanvittig mange menneske på veldig liten plass:


Smug. Dei fortalte oss at det kunne vere litt trøblete for ambulansar og brannbilar og slikt å komme fram her. Ikkje utenkeleg at det kan stemme.


På ei litt opnare gate i leiren fann eg tre spionar.


Nablus er full av martyrplakatar. Den typiske martyren er ein ung mann som veks opp utan framtid i ein flyktningleir. Eg lurer på kven som lever av å trykke plakatane.


Gamlebyen var livlig og kjekk. Her skulle eg tru ein får tak i det meste ein treng.



Ikkje noko besøk i Nablus utan å prøve seg på knafe, som består av om lag like delar kvit geitostguffe og sukker. Og noko oransje greier på toppen. Slett ikkje verst, men ein heil porsjon er ikkje for pyser. Eg er ei pyse.


Denne karen syntest det var heilt OK å bli fotografert, men likte langt betre å ta bilete sjølv.


Han var ganske flink, synest eg. Sjølv om det ikkje er heilt flatterande med det froskeperspektivet.


No kan eg altså krysse av Nablus på lista over plassar eg har vore. Kva blir det neste? Getsemane?

(Og no blir det forresten stille herfrå ei stund, for eg skal på tur igjen. Same destinasjon, men denne gongen blir det mest jobb, og ikkje så mykje fotografering. Men fortvil ikkje, eg er ikkje halvvegs i biletbunken frå påska enda, så det kjem nok meir. I mai.)

Paradis når? Paradise how?

Ok. Eg er nok ein gang i ferd med å gå i fella og gjere denne bloggen til ein Palestina-blogg. Det går snart over, det lovar eg. Det er dessutan ikkje eg som har lagd minifilmfestival med fokus på Israel og Palestina denne helga, det er det Norsk filminstitutt og fem filmbransjeorganisasjonar som har gjort. Eg visste ikkje om det eingang før i går. Men det er jo flaks at eg har helga fri, då!

Her er programmet (Trykk på biletet for større utgåve) for laurdag og søndag (fredag gjekk vi dessverre glipp av både eg og du):



















Festivalpass får du for den nette sum av 100 kroner (det er billig, sjølv om ein har gått glipp av ein heil dag), og alt foregår i Filmens hus.

Høgdepunkt 1: Hebron

Ein av dei aller første dagane kasta vi oss på ein gruppetur til Hebron.













Ein tidlegare inngang til gamlebyen. Hebron er full av slike sperringar.














Desse stramme karane utanfor Abrahamsmoskeen (som eg endeleg fekk sjå innsida av) sikta på oss med geværa sine, skrattlo og likte tydelegvis godt at det kom framandfolk. Eg er ikkje kjent med akkurat denne typen folkeskikk, men takk for velkomsten...














Det er ikkje lett å halde det gåande som butikkeigar i gamlebyen i Hebron no for tida. Mange butikkar har stengt.

Mat må folk likevel ha:














Nokre greier også å livnære seg på turistar. Denne smykkefyren handla vi litt hos:



























Kvinner kan sjølvsagt alt! Bortsett frå rettskriving? Eg syns korssting var ein sann lidelse på den tida då eg måtte drive med det, så eg hadde nok heller ikkje gidda å ta det opp...














I denne stova drakk eg te for to år sidan. For eit par månadar sidan blei det kasta ei brannbombe inn her...

Hebron gjer alltid inntrykk på meg.

Allereie?

Påska er over. Eg har hatt ei heilt flott veke, og har forstått på reisefølget at dei heller ikkje angrar på at dei reiste.

Vi kom inn og ut av landet heilt utan problem (ikkje at eg nokon gong har hatt problem med det, men dette tok faktisk kaka), har reist rundt og sett mykje, treft mange folk, budd bra, og i tillegg, trass i eit stramt program, fått stilt shoppinglysta. Eg har følt meg som heime, sjølv om det også alltid er mykje nytt å lære og mange endringar å sjå (og som eg konkluderte med etter forrige tur, er det gjerne ikkje snakk om endringar til det betre).

Det faktumet at eg skal tilbake om mindre enn to veker, gjorde det heldigvis ikkje så altfor trist å reise heim igjen denne gongen. Eg gler meg allereie, og kosar meg i mellomtida med bilete. Eg skal også poste bilete her på bloggen, men alle er ikkje tilgjengelege heilt enda, så eg tar det litt etter kvart.

Maria var også på tur samtidig som oss, og har, som den gode journalistspira ho er, skrive opptil fleire gode bloggpostar undervegs.

Vakuum

Eg har hatt siste dag på jobb, pakka nesten ferdig, rydda akkurat så mykje her at det ikkje blir heilt pyton å komme tilbake, og er klar som eit egg for ferie. Eg tar turen til mitt eige favoritt-Syden, og kjem tilbake etter ei dryg veke. Og jammen meg rekk eg visst enda ein tur til same reisemål før april tek slutt. Akkurat slik eg liker det.

Her er den ortodokse palmesøndagsprosesjonen (som ironisk nok fann stad på ein laurdag) i Jerusalem for to år sidan:


















(Medan eg ventar, kosar eg meg med Omid Djalili på TV og NRKbeta på den andre skjermen, ei side eg, som svært gjerne vil vere nerd, verkeleg burde stikke innom litt oftare. Dei kunne fortelje meg at P3 har fått ny nettradio, noko som ikkje er feil for oss med Mac. Streaming i iTunes er ærleg talt ikkje spesielt elegant, og eg likar godt å høyre på både P1 og P2, så eg håpar det snart kjem liknande løysningar for heile NRK. Dessutan anbefaler eg programmet Tekno, som ein sjølvsagt, og heldigvis, kan få på videopodkast.

Nok teknoblogging. Etter påskeferien kan eg forhåpentligvis hobbyblogge litt.)

God påske!